Vandaag is het exact 7 weken geleden dat we binnenkwamen na onze 10e editie Roparun.
Ik neem jullie mee in mijn ervaringen van Roparun 2026. Het was een mooie editie, een zware editie, een warme editie en er zijn onderweg genoeg complicaties geweest.
Vrijdag, het vertrek
Voor het eerst vertrokken we als team al op vrijdag, zodat we meer rust zouden hebben voor de start. Vorig jaar deden twee mensen dat al en dat beviel zo goed dat we het dit jaar met het hele team wilden doen.
Ik werkte die vrijdag nog en zag achteraf dat ik een aantal gesprekken had gemist. Het vervoer vertrok helaas later dan gepland, uiteindelijk zo’n 2,5 tot 3 uur later. Net toen we wilden vertrekken, gebeurde er ook nog een klein ongeval, waardoor we nog verder vertraagd raakten. Eenmaal onderweg wisten we al dat we de geplande aankomsttijd niet zouden halen. We probeerden zo lang mogelijk door te rijden, maar iemand moest plassen, dus stopten we even. Net op de snelweg bleek iemand zijn telefoon vergeten te zijn, dus moesten we terug om die op te halen.
Kortom, we zouden om 22:00 uur binnen zijn op het startterrein. Het werd 00:05 uur. Daar moesten we ook nog wachten op de rest van ons team, dus konden we nog niet naar onze plek. Uiteindelijk werd dat rond 00:30 uur, en door alle omstandigheden lag ik pas om 1:45 uur in mijn mandje.
Zaterdag, de start
Zaterdagochtend 6:30 uur werd ik gewekt door nieuwe teams die op het terrein aankwamen. Rustig aan wakker worden en rustig aan opstarten. Die ochtend maakten we ons met z’n allen klaar, en rond 11:00 uur stonden we aan de start. Het was al lekker warm.
Eindelijk was het zover. We zagen elkaar na een paar uur weer en er werden hier en daar wat traantjes weggepinkt. Zelf merk ik altijd dat ik in die momenten enorm in mijn focus zit, weinig emotie, lekker bij mezelf. We gingen van start voor mijn eerste 1,5 km in de eerste etappe van 70 km.
We starten met een RBR (Run Bike Run) dus het is gezellig met het hele team onderweg. Wel is het al meteen enorm warm. We hadden vooraf een hitteplan gekregen van Roparun, maar het was echt heet. Ondanks dat liepen we deze eerste etappe heerlijk, tot iemand vlak voor het einde terugkwam en ik dacht: dit is niet oké. Lopers zijn nou eenmaal eigenwijs, dus besloot ik dat we in plaats van 1,5 km terug gingen naar 1 km.
We kwamen bij het eerste wisselpunt waar het andere deel van het team klaar stond om te beginnen. Iedereen zag er fris en fruitig uit en had er zin in. Wij vertrekken naar het eerste basiskamp. Tijd om te masseren, eten en stiekem douchen bij een vereniging in Franstalig België, waar ik geen woord Frans spreek. Na het eten belonen we onszelf met een McFlurry, want we stonden voor het tweede jaar op rij bij de McDonald’s. Daarna heerlijk slapen.
Zondag
Ik had een dubbele rust, waardoor ik terechtkwam bij de andere bus, met andere teamleden. Dat vind ik altijd leuk, zoveel mogelijk teamleden zien in het weekend, al is het ook wennen met nieuwe mensen op de bus.
Ik liep opnieuw de hitte in en gaf aan liever minder dan meer te willen lopen. Uiteindelijk liep ik toch 2 km meer dan gepland. Toen ik dat later vertelde, kreeg ik te horen: “je loopt toch vaker meer.” Klopt, maar ik ben een mentale loper en dacht steeds: ik moet nog twee dagen fris blijven. Ik nam me voor er niets meer over te zeggen, maar dat lukte niet. 😬 Uiteindelijk heb ik na de volgende 1,5 km mijn excuses aangeboden. Ze vonden het overigens reuze meevallen, haha.
Verder veel plezier onderweg, en voor ik het wist zat mijn etappe er alweer op. Eten, masseren, slapen. Bij mijn derde etappe had ik weer een ander teamlid, relaxed en gezellig in de bus, al bleef het bloedheet. We kwamen het politieteam tegen en maakten een foto voor een collega van hen die we kennen.
Eén teamlid was druk bezig met AI foto’s, waar we ons kapot om gelachen hebben. Op het basiskamp kregen we hamburgers, want iemand van het thuisfront regelt dat inmiddels al een aantal jaar op eigen initiatief. Super gewoon. Op dat basiskamp kwam ook mijn thuisfront langs, altijd fijn om ze even te zien en te knuffelen.
De tweede nacht en laatste etappe
Mijn laatste etappe was een zware nachtetappe. De lieve dames van het basiskamp hadden voor mij een persoonlijk briefje geschreven. Ik durfde het niet meteen te lezen, bang om geraakt te worden, dus las ik het later. Het idee alleen al dat ze eraan gedacht hadden, was grandioos.
We staken samen een kaarsje aan en gingen door naar onze laatste rust. Die was wat onrustiger, met een paar uitvallers. Helaas moest iemand voor haar gezondheid ook naar huis. Nog nooit was er iemand uitgevallen tijdens het lopen en nog nooit was er iemand naar huis gegaan.
Vlak voor we het laatste stuk RBR ingingen, ging er ook nog een band lek. Met wat tranen onderweg richting de laatste wissel merkten we dat mensen het zwaar hadden. Ondertussen viel er nog iemand uit, dus liepen we nog met vijf. Toch hielden we een aardig tempo vast.
Een van de nieuwkomers mocht finishen, maar vond dat ik het moest doen. Het was tenslotte onze 10e editie en ik had zelf nog nooit gefinisht. Er was nog even discussie met een ander teamlid die ook wilde, maar uiteindelijk liep ik zelf. Een paar honderd meter voor de finish stond mijn broer, zodat we samen over de finish konden. De cirkel was rond.
Het einde
De euforie duurde kort, want iemand werd niet lekker. Na twintig minuten onderzoek bij de EHBO mocht ze mee richting de feestfinish, waar het opnieuw misging. Ze was wel aanspreekbaar. Mijn broer offerde zich op om bij haar te blijven, samen met de EHBO, terwijl wij naar de finish gingen. Het feestje werd anders gevierd dan gepland, maar we hebben het gedaan.
Bij het starten van mijn eigen Roparun team ben ik geholpen door een andere Roparunner, Peter. Hij is ziek en zou aanwezig zijn bij de finish. Maar op het moment dat wij de finish overkomen is hij er nog niet. Gelukkig werd ik niet veel later naar hem toe geleid. Wat fijn om hem nog te zien, want dit was zijn laatste keer. Vanavond nemen we afscheid van onze Peter. Hij maakte weer helemaal duidelijk waarvoor we het doen.
Op naar onze 11e editie.
PS: onze afsluiting op maandag, die we elk jaar doen, konden we deze keer gelukkig met alle teamleden vieren, in goede gezondheid.